جلسات با نیازهای خاص

در ذیل گزیده‌ای از گزارشی را می‌خوانید که توسط کمیته ویژه بررسی جلسات با نیازهای خاص به کنفرانس خدمات جهانی سال ۱۹۸۹ تقدیم شد. این کمیته سال گذشته تشکیل شد و علی‌البدل گرداننده هیئت امنای خدمات جهانی به عنوان مسئول کمیته انتخاب گردید. این بولتن در کنفرانس سال‌های ۱۹۹۵–۱۹۹۶ مورد بازنگری و اصلاح قرار گرفت.

کمیته بررسی جلسات با نیازهای خاص با رأی‌گیری سال ۱۹۸۸ کنفرانس خدمات جهانی به وجود آمد. هدف از این حرکت، همان‌طور که در صورتجلسه خدمات جهانی توضیح داده شد، این بود که به ما به عنوان یک انجمن در رویارویی و یافتن راه‌حل در مورد جلسات با نیازهای خاص کمک کند. به علاوه این کمیته توانست جهت دریافت ایده‌ها و نظرات در مورد این مبحث، نشست‌ها و گردهمایی‌هایی برگزار کند.


هدف کمیته

کمیته مقدار زیادی از جلسات اولیه خود را به این امر اختصاص داد که کنفرانس خدمات جهانی در پایان مایل است نتیجه‌ای از این بحث گرفته شود. به عنوان نتایج حاصل از این مباحث، کمیته اهداف ذیل را برای خود قرار داد:

  1. تبیین یک تعریف از جلسات با نیازهای خاص
  2. بررسی دقیق نقشی که جلسات با نیازهای خاص در انجمن NA بازی می‌کند
  3. اجازه ابراز نظر به انجمن در مورد این نیازها از طریق برگزاری گردهمایی‌ها و نشست‌ها، درخواست مستقیم اطلاعات از گروه‌ها از طریق شبکه‌های خبری، گزارش اعضا، مجله NA Way و ایمیل مستقیم به نواحی و…

تعریف گروه‌ها با نیازهای خاص

قبل از پرداختن به جزئیات، کمیته تلاش کرد دقیقاً تعریف کند که یک جلسه با نیازهای خاص به چه معناست و این تعریف را چگونه می‌توان با اساسنامه‌های موجود NA منطبق کرد. در انجام این وظیفه، به طور منظم از «راهنمای خدمات محلی» و «کتاب پایه» استفاده شد.

راهنمای خدمات محلی بیان می‌کند:
«یک گروه NA جلسه‌ای است که به طور منظم در مکان خاص و زمان معین با پیروی از اصول دوازده قدم و دوازده سنت تشکیل گردد» و
«هدف اصلی یک گروه NA رساندن پیام بهبودی به معتادی است که در عذاب است».
جلسه‌ای که مجموعاً فضای سالم و همسانی را برای بهبودی مهیا سازد.

کتاب پایه توضیح شفاف‌تری از سنت چهارم بیان می‌کند:
«دو نوع اصلی از جلسات NA وجود دارد؛ یکی جلساتی که درِ آن به روی عموم باز است و دیگری جلساتی که تنها ویژه معتادان است».
تنوع فرمت‌های جلسه از گروه به گروه تفاوت‌های زیادی دارد. بعضی جلسات مشارکتی هستند، بعضی سخنرانی یا سؤال و جواب، و برخی تمرکز بیشتری بر مسائل خاص دارند.

در بعضی جوامع NA گروه‌هایی شامل مردان، زنان، همجنس‌گرایان یا افراد حرفه‌ای وجود دارد. این اعضا میزبان جلسات NA هستند؛ جلساتی که تمرکز آن تنها روی بهبودی از مواد مخدر است.


انواع جلسات با نیازهای خاص

کمیته موقت جلسات با نیازهای خاص از مسئولین اداری شوراهای منطقه‌ای و نمایندگان آنها اطلاعاتی درباره جلسات با نیازهای خاص درخواست کرد. از ۵۸ منطقه موجود در آن زمان، ۲۴ منطقه پاسخ دادند. نتایج بررسی چنین بود:

  • در ۲۰ منطقه از ۲۴ منطقه پاسخ‌دهنده، جلسات با نیازهای خاص برگزار می‌شد
  • این ۲۰ منطقه مجموعاً ۱۸۴ جلسه با نیازهای خاص داشتند
  • انواع جلسات شامل جلسات مردان، زنان، همجنس‌گرایان زن/مرد، نوجوانان، زوج‌ها، منکران، بیماری و بهبودی، مصرف‌کنندگان قرص و… بود
  • گزارش‌هایی از جلسات ویژه سربازان کهنه‌کار ویتنام، افراد مبتلا به HIV یا ایدز و گروه‌های حرفه‌ای مختلف نیز دریافت شد
  • برخی جلسات بیش از ۵ سال قدمت داشتند و حتی گزارش شد که یک گروه در آستانه دهمین سالگرد خود است
  • هیچ منطقه‌ای گزارش نکرد که این جلسات را به گروه‌ها تحمیل کرده باشد

مشاهدات نهایی

کمیته از ابتدا متوجه شد که ارائه یک راه‌حل نهایی و یکسان برای همه جوامع ممکن نیست، زیرا دیدگاه‌ها بسیار متنوع و گاه غیرقابل مصالحه‌اند. بنابراین کمیته تصمیم گرفت مشاهدات عینی خود را بدون قضاوت احساسی ارائه دهد. نتایج به این شرح است:

  • گاهی در NA جلسات با نیازهای خاص وجود دارد
  • هیچ چیز در دوازده سنت، گروه‌ها را از تشکیل این جلسات منع نمی‌کند، به شرطی که تنها شرط عضویت، تمایل به قطع مصرف باشد
  • این جلسات ممکن است در برخی جوامع NA محلی شکل بگیرند و به بقای خود ادامه دهند
  • در جاهایی که نیازی وجود ندارد، دلیلی برای تشکیل چنین جلساتی هم نیست
  • کنفرانس خدمات جهانی یا کمیته‌های خدماتی اجازه تحمیل سیاست به گروه‌ها را ندارند
  • تنها مرجع نهایی، وجدان گروه است که خداوندی مهربان خود را در آن بیان می‌کند

کمیته به این نتیجه رسید که جلسات با نیازهای خاص باید متناسب با نیازهای جوامع NA محلی شکل بگیرند و تنها در فضایی عاری از مشاجره امکان رشد و تداوم دارند.


جمع‌بندی

امروزه نتایج این گزارش به عنوان حقیقتی در انجمن معتادان گمنام پذیرفته شده است. در برخی نواحی، جلسات با نیازهای خاص گسترش یافته‌اند و در برخی دیگر نیازی به آنها احساس نمی‌شود. گروه‌ها استقلال خود را اعمال می‌کنند و این استقلال، تنها مبنای درست برای تصمیم‌گیری درباره ضرورت تشکیل جلسات با نیازهای خاص است.