اصول کلی برای خدمت در مناطق روستایی و دورافتاده

1. ثبات و پشتکار: باز نگه‌داشتن درِ جلسات به‌صورت منظم—even اگر مدتی طول بکشد تا تازه‌واردان پیدا شوند—تمرینی اساسی است.
2. صبر: رشد جوامع کوچک کندتر است و هر تازه‌وارد منبعی ارزشمند محسوب می‌شود.
3. مدارا، مهربانی و شفقت: رویکرد فراگیر، بیش از هر روش خدماتی دیگری مؤثر است.
4. گمنامی: گمنامی پایه سنت‌هاست؛ همه خوش‌آمد گفته می‌شوند و اصول بر شخصیت‌ها مقدم‌اند.
5. جاذبه: نگرش مثبت، دعوت دوستانه و توجه انسانی جذابیت ایجاد می‌کند.
6. تمرکز بر هدف اصلی: رساندن پیام به معتاد در حال رنج؛ حتی اگر اعضا مجبور باشند در چند جلسه شرکت کنند.
7. ارتباط مؤثر: هماهنگی تلاش‌ها دسترسی به پیام را افزایش می‌دهد.
8. احتیاط: مدیریت منابع انسانی و مالی با گام‌های کوچک و پایدار.
9. خوداتکایی: مشارکت سخاوتمندانه اعضا، به‌ویژه در مناطق کمترتوسعه‌یافته.
10. آگاهی: شناخت محدودیت‌ها و درخواست کمک از ساختارهای همجوار.

تعریف گروه NA و ملاحظات پایه

گروه NA زمانی شکل می‌گیرد که دو یا چند معتاد برای کمک به یکدیگر گرد هم آیند. گروه‌ها خوداتکا هستند، تنها هدف‌شان بهبودی از طریق دوازده قدم است، وابستگی بیرونی ندارند، درباره مسائل خارجی عقیده‌ای ابراز نمی‌کنند و روابط عمومی‌شان بر جاذبه استوار است. جلسات می‌توانند تقریباً هرجا برگزار شوند، اما استفاده از نشریات غیرNA یا وابستگی به مراکز بیرونی با سنت‌ها ناسازگار است.

منابع و پشتیبانی

جزوه مسیر دسترسی به منابع آنلاین، نشریات، جلسات مجازی و تلفنی، راهنمای خدمات محلی، مواد روابط عمومی و ابزارهای آموزشی را معرفی می‌کند تا فاصله جغرافیایی مانع ارتباط نشود.

چالش‌ها و راه‌حل‌ها – برای اعضا

• تطبیق با جوامع کوچک، حفظ گمنامی در جمعیت کم، دسترسی محدود به جلسات حضوری.
• استفاده از جلسات مجازی/تلفنی، فایل‌های صوتی نشریات، ایجاد فهرست تماس، راهنمایان موقت و حمایت از تازه‌واردان.
• احترام به گمنامی در محیط‌های کاری درمانی و تفکیک نقش حرفه‌ای از نقش عضویت NA.
• کارکرد قدم‌ها به‌صورت گروهی خارج از جلسه و کاهش ننگ اجتماعی با صداقت و الگوی رفتاری.

چالش‌ها و راه‌حل‌ها – برای گروه‌ها

• شروع و تثبیت گروه‌های جدید با هسته‌ای کوچک اما متعهد.
• تنوع‌بخشی به فرمت جلسات، دعوت سخنرانان از راه دور، اتصال هم‌زمان به جلسات آنلاین.
• ارتباط مستمر با ناحیه/منطقه، فعالیت‌های بین‌گروهی، برنامه‌های ساده اجتماعی.
• مدیریت منابع مالی محدود، اشتراک نشریات، دسترسی به نسخه‌های الکترونیکی.
• راهنمایی تازه‌واردان، اطلاع‌رسانی محلی، روابط عمومی شفاف با سازمان‌های معرفی‌کننده.

چالش‌ها و راه‌حل‌ها – برای سطوح خدماتی

• کمبود خدمتگزاران مورد اعتماد و فاصله‌های طولانی.
• آموزش مستمر، ساده‌سازی برنامه‌ها، استفاده از فناوری‌های مجازی، اولویت‌بندی خدمات.
• همکاری کمیته‌های فرعی، ایجاد تیم‌های پشتیبان، چرخشی‌کردن محل جلسات خدماتی.
• تقویت روابط عمومی محلی، همکاری با نهادهای اجتماعی، و توسعه ارتباطات دیجیتال.

در پایان تأکید می‌شود که تعریف «روستایی و دورافتاده» در مناطق مختلف متفاوت است، اما اصل واحد باقی می‌ماند: کمک به هر عضو یا گروهی که نیازمند پشتیبانی است.

این مقاله در نوامبر سال ۱۹۸۵ توسط هیئت امنای خدمات جهانی، در پاسخ به نیازهای موجود در انجمن NA نوشته شده است و بازگوکننده نظرات هیئت امنا در زمان نگارش می‌باشد.

این سؤال که رابطه معتادان گمنام با سایر انجمن‌ها و سازمان‌ها چگونه باید باشد، همواره در انجمن ما بحث‌برانگیز بوده است. با وجود این واقعیت که ما سیاست «همکاری و نه وابستگی» با سازمان‌های دیگر داریم، همچنان سردرگمی‌هایی در انجمن وجود دارد. حساس‌ترین مورد، به نوع رابطه انجمن معتادان گمنام با الکلی‌های گمنام بازمی‌گردد.

هیئت امنا همواره نامه‌هایی از اعضا دریافت می‌کند که در مورد این رابطه پرسش‌هایی دارند. اکنون زمان آن است که مقاله‌ای در این خصوص نوشته شود تا این موضوع مهم روشن گردد.

انجمن معتادان گمنام از روی انجمن الکلی‌های گمنام الگوبرداری شده است، اگرچه دقیقاً شبیه آن نیست. بسیاری از گروه‌های اولیه NA در آمریکا، در اوایل شکل‌گیری، تا اندازه‌ای به گروه‌های AA تکیه داشتند.

رابطه انجمن ما با الکلی‌های گمنام طی سال‌ها رابطه‌ای واقع‌گرایانه و پویا بوده است. NA از دل آشفتگی‌هایی شکل گرفت که در AA به‌دلیل حضور معتادان در جلسات الکلی‌های گمنام ایجاد شده بود. از همین‌رو، لازم است به این ریشه‌ها بپردازیم تا تصویری روشن از چگونگی رابطه خود با AA به دست آوریم.

بیل ویلسون، یکی از بنیان‌گذاران AA، اغلب می‌گفت که بزرگ‌ترین قدرت AA در این است که فقط بر یک مسئله تمرکز دارد: رساندن پیام بهبودی به الکلی‌ها و اجتناب از هرگونه فعالیت دیگر. به این ترتیب فضای همدلی حفظ می‌شود و الکلی‌ها می‌توانند پیام را به‌راحتی دریافت کنند.

از همان اوایل، AA با یک مشکل گیج‌کننده روبه‌رو بود: با معتادانی که در جلسات حاضر می‌شدند چه باید کرد؟ آنها می‌خواستند تمرکز خود را بر الکل نگه دارند، زیرا حضور معتادانی که درباره مواد مخدر صحبت می‌کردند، فضای همدلی جلسات را تضعیف می‌کرد.

در آن زمان، قدم‌ها نوشته شده بود و کتاب AA نیز وجود داشت. اخراج معتادان یا نادیده گرفتن مشکل، راه‌حل مناسبی نبود. در نهایت، AA راه‌حلی مبتنی بر عقل سلیم ارائه داد: اگرچه نمی‌توانستند معتادان را به‌عنوان اعضای خود بپذیرند، اما اجازه دادند گروه‌های دیگر قدم‌ها و سنت‌های آنان را اقتباس کنند. این تصمیم بر اساس اصل «همکاری و نه وابستگی» اتخاذ شد.

این راه‌حل، راه را برای شکل‌گیری انجمن معتادان گمنام هموار کرد. اما همان مشکل بعدها برای NA نیز پدید آمد: چگونه می‌توان معتادانی با مصرف مواد گوناگون را گرد هم آورد و فضای همدلی و اتحاد ایجاد کرد؟

پیشگامان NA با بررسی تاریخچه AA و نیازهای خاص معتادان، به یک انتخاب بنیادین دست زدند. آنان به‌جای تمرکز بر مواد مخدر، تمرکز را بر «اعتیاد» گذاشتند. به همین دلیل، قدم اول NA چنین نوشته شد:
«ما اقرار کردیم که در برابر اعتیادمان عاجز بودیم.»

مواد مخدر اشکال گوناگونی دارند، اما همگی فقط نشانه‌هایی از یک بیماری واحد هستند. اگر تمرکز بر مواد مخدر باشد، تفاوت‌ها برجسته می‌شود؛ اما وقتی تمرکز بر اعتیاد باشد، شباهت‌ها نمایان می‌شود.

انتخاب کلمه «اعتیاد» به‌جای «مواد مخدر» شالوده انجمن NA را بنا نهاد. قدم اول ما همه اعضا—چه تازه‌وارد و چه با سابقه—را در بر می‌گیرد، زیرا بیماری اعتیاد حتی پس از قطع مصرف نیز می‌تواند در افکار، احساسات و رفتار ما فعال شود.

این فرایند ربطی به نوع ماده مصرفی ندارد. ما با به‌کارگیری اصول روحانی از خود در برابر بازگشت بیماری محافظت می‌کنیم. به همین دلیل، قدم اول NA همیشه کاربرد دارد و به انجمن ما امکان داده است به‌عنوان یک جنبش جهانی رشد کند.

وقتی انجمن‌های محلی NA به درک عمیق‌تری از اصول، به‌ویژه قدم اول، می‌رسند، درمی‌یابند که زبان و مفاهیم AA—که حول الکل می‌چرخد—نمی‌تواند با پیام شفاف NA ترکیب شود. اگر این دو زبان با هم آمیخته شوند، پیام بهبودی NA مخدوش می‌شود.

استفاده از اصطلاحاتی مانند «معتاد و الکلی»، «پاک و هوشیار»، یا «هوشیاری» این تصور نادرست را ایجاد می‌کند که دو بیماری متفاوت وجود دارد، در حالی که بیماری یکی است: اعتیاد.

این موضوع ممکن است در نگاه اول جزئی به نظر برسد، اما تجربه نشان داده است که پیام بهبودی NA در اثر این اختلاط زبانی تضعیف می‌شود. همدلی، اتحاد و تسلیم ما به‌عنوان معتاد، وابسته به شفافیت این اصول بنیادی است.

این به آن معنا نیست که برنامه AA پایین‌تر یا ناقص است. برعکس، AA در رساندن پیام به الکلی‌ها بسیار موفق بوده و شایسته احترام کامل است. هر دو انجمن، برای حفظ تمرکز بر هدف اصلی خود، به سنت ششم پایبند هستند.

طبیعت هر انجمن دوازده‌قدمی ایجاب می‌کند که مستقل و غیر وابسته باشد. تمرکز AA بر الکلیسم است و تمرکز NA بر اعتیاد. ما باید به این تفاوت احترام بگذاریم. اگر نمی‌توانیم به زبان AA صحبت کنیم، بهتر است فضای جلسات آنان را مخدوش نکنیم و متقابلاً اعضای دیگر انجمن‌ها نیز باید به هدف اصلی NA احترام بگذارند.

در جلسات NA، ما خود را فقط «معتاد» معرفی می‌کنیم، از واژه‌هایی مانند «پاک»، «مدت پاکی» و «بهبودی» استفاده می‌کنیم و تنها از نشریات NA نقل قول می‌کنیم. این کار به حفظ شفافیت پیام و جلوگیری از وابستگی یا تأیید بیرونی کمک می‌کند.

معتادان گمنام یک انجمن روحانی است. عشق، تحمل، حوصله و همکاری برای بقای انجمن ضروری است. بیایید انرژی خود را صرف رشد روحانی از طریق کارکرد دوازده قدم کنیم، پیام بهبودی را شفاف و واضح برسانیم و با حفظ اتحاد NA، کارهای باقی‌مانده را با هم انجام دهیم.

بیانیه‌های شامل‌شده در این مجموعه:

1. بیانیه خدماتی شماره ۲ – بیمارستان‌ها و مراکز معتادان
2. بیانیه خدماتی شماره ۳ – درباره متادون و سایر برنامه‌های جایگزینی دارو
3. بیانیه خدماتی شماره ۵ – مردان به آقایان و زنان به بانوان پیام‌رسانی می‌کنند
4. بیانیه خدماتی شماره ۶ – انتقال پیام به داخل مراکز مراقبت از نوجوانان

متون اصلی بیانیه‌ها از وب‌سایت رسمی NA دریافت شده است:
www.na.org

بیانیه خدماتی شماره ۲

بیمارستان‌ها و مراکز معتادان

مناسب‌ترین فرد برای پیام‌رسانی در یک مجموعه بیمارستان‌ها و مراکز معتادان کدام است؟

هر عضو سازگار و شفاف انجمن معتادان گمنام که مایل به ارائه تجربه خود باشد، برای پیام‌رسانی در خدمات بیمارستان‌ها و مراکز معتادان مناسب است. جلسه I&H نخستین تجلی معتادان گمنام برای بسیاری از معتادان است، بنابراین وظیفه داریم وجهه‌ای سازنده از انجمن ارائه دهیم، زیرا رفتار ما مبنای قضاوت درباره کل انجمن قرار می‌گیرد.

تجربه ما نشان داده است که داشتن سه ماه پاکی برای حضور در جلسه I&H و شش ماه پاکی برای صحبت در جلسه، بهترین شرایط برای اعضا محسوب می‌شود.

برخی مراکز فقط مردان یا فقط زنان را پذیرش می‌کنند و برخی مراکز هر دو را می‌پذیرند ولی جدا نگه می‌دارند. تجربه عمیق ما نشان می‌دهد در چنین مراکزی بهتر است پیام‌رسانی فقط توسط اعضای هم‌جنس انجام شود. رعایت این اصل ساده، از آسیب به اعتبار انجمن جلوگیری می‌کند.

در بسیاری از مراکز، انجمن‌های دوازده‌قدمی دیگر نیز حضور دارند. ما نیازی به همکاری یا معرفی آن انجمن‌ها نداریم. هرگونه اشاره به سایر انجمن‌ها یا نشریات آنها ممکن است این تصور را ایجاد کند که یک معتاد برای بهبودی باید در همه انجمن‌ها شرکت کند. ما باید به معتادان اجازه انتخاب بدهیم.

بر اساس سنت پنجم، هدف اصلی ما فقط یک چیز است:
رساندن پیام به معتادی که هنوز در عذاب است.

پیام ما این است که:
یک معتاد، هر معتادی، می‌تواند قطع مصرف کند، میل به مصرف را از دست بدهد و راه تازه‌ای برای زندگی پیدا کند.

بیانیه خدماتی شماره ۳

بیمارستان‌ها و مراکز معتادان

درباره متادون و سایر برنامه‌های جایگزینی دارو

هر ساله کمیته‌های I&H با درخواست‌هایی برای برگزاری جلسه یا اطلاع‌رسانی در مراکز درمان متادون مواجه می‌شوند. هدف خدمات I&H رساندن پیام NA به معتادانی است که به جلسات منظم NA دسترسی ندارند. اگر معتادی به جلسات منظم دسترسی دارد، نیازی به خدمات I&H نیست.

در تعامل با مراکز درمانی باید کاملاً شفاف باشیم. NA یک برنامه پرهیز کامل است و هیچ نظری درباره روش‌های درمانی پزشکی ندارد. ما استفاده از هر ماده‌ای که منجر به تغییر حال و افکار شود را تأیید نمی‌کنیم، اما در جایگاه قضاوت درباره درمان‌های پزشکی نیز نیستیم.

سنت هشتم به ما یادآوری می‌کند که پزشک یا درمانگر نیستیم و سنت دهم تأکید می‌کند که درباره مسائل خارجی نظری نداریم. ما فقط تجربه، نیرو و امید خود را به مشارکت می‌گذاریم.

برنامه NA از اعتیاد به بهبودی از طریق پرهیز کامل تحقق می‌یابد. ما هیچ عقیده‌ای درباره متادون یا سایر برنامه‌های جایگزین نداریم؛ تنها هدف ما تعریف پرهیز کامل برای اعضای خودمان است.

بیانیه خدماتی شماره ۵

بیمارستان‌ها و مراکز معتادان

مردان به آقایان و زنان به بانوان پیام‌رسانی می‌کنند

بر اساس تجربه گسترده اعضای NA، توصیه می‌شود مردان به آقایان و زنان به بانوان پیام‌رسانی کنند. این اصل به‌ویژه در خدمات I&H برای حفاظت از اعتبار انجمن و حفظ فضای بهبودی ضروری است.

در بسیاری از مراکز، مردان و زنان جدا نگه داشته می‌شوند و تجربه ما نشان داده است که پیام‌رسانی هم‌جنس از بروز سوءتفاهم‌ها، آسیب‌های عاطفی و جنسی جلوگیری می‌کند.

هدف ما عمومی‌سازی جلسات یا ایجاد جذابیت اجتماعی نیست، بلکه رساندن پیام بهبودی است. نقض این اصل می‌تواند به اعتبار انجمن آسیب جدی وارد کند.

حتی با نیت خیر، ما انسان هستیم و ممکن است خطا کنیم. رعایت این اصل ساده، ما را از خطرات پنهان محافظت می‌کند.

بیانیه خدماتی شماره ۶

بیمارستان‌ها و مراکز معتادان

انتقال پیام به داخل مراکز مراقبت از نوجوانان

هر معتادی، بدون توجه به سن، نژاد یا هویت جنسی، می‌تواند پیام بهبودی را منتقل کند. تمرکز ما بر شباهت‌هاست، نه تفاوت‌ها. نوجوانان معتادان آینده انجمن ما هستند و باید با احترام، صبوری و همدلی با آنان رفتار شود.

در پیام‌رسانی به نوجوانان:

• از موعظه، تحکم یا رفتار والدگونه پرهیز می‌کنیم
• احساسات و بحران‌های آنان را جدی می‌گیریم
• امید و لذت بهبودی را به مشارکت می‌گذاریم
• درباره مذهب یا عقاید شخصی اظهار نظر نمی‌کنیم

نیازی نیست پیام‌رسان خود نوجوان باشد؛ همان‌طور که برای پیام‌رسانی در زندان لازم نیست زندانی سابق باشیم. رعایت قوانین و مقررات مراکز، ساختار جلسه و همکاری محترمانه با کارکنان، به تقویت پیام بهبودی کمک می‌کند.

این بولتن توسط هیئت امنای خدمات جهانی در سال ۱۹۹۶ نوشته شده و بیانگر دیدگاه هیئت امنا در زمان نگارش آن است.

همه ما پاک از مواد مخدر به اولین جلسه NA نیامدیم. برخی از ما در مورد این‌که آیا امکان بهبودی برای ما وجود دارد یا نه، ابتدا به جلسات آمدیم در حالی که هنوز مصرف می‌کردیم و مطمئن نبودیم. برخی دیگر به اولین جلسات خود از طریق یک برنامه جایگزین مواد مخدر، مثل متادون، آمدند و از قطع مصرف کردن می‌ترسیدند.

یکی از اولین چیزهایی که شنیدیم این بود که NA یک برنامه پرهیز کامل است و تنها لازمه عضویت، تمایل به قطع مصرف است. برخی از ما با شنیدن این جملات ممکن است احساس کرده باشیم که از ما استقبال نمی‌شود مگر این‌که پاک باشیم. اما اعضای NA به ما اطمینان دادند که این‌طور نیست و ما را تشویق کردند که دوباره به جلسات برگردیم. در حین گوش دادن به تجربه، نیرو و امید دیگر معتادان، بهبود یافتیم و دریافتیم که ما نیز می‌توانیم از اعتیاد فعال رهایی پیدا کنیم؛ اگر آنها توانستند، ما نیز می‌توانیم.

با این حال، بسیاری از اعضای NA نسبت به افرادی که در حال استفاده از داروهای جایگزین هستند ابراز نگرانی کرده‌اند. سؤالاتی در مورد وضعیت عضویت این افراد، قابلیت مشارکت در جلسات، گردانندگی جلسات یا خدمتگزار مورد اعتماد شدن در هر سطح خدماتی مطرح شده است. پرسش‌هایی مانند: «آیا این اعضا پاک هستند؟» و «آیا می‌توان یک عضو بود و هنوز مصرف کرد؟»

شاید با پاسخ به اولین سؤال مهم، یعنی مسئله عضویت، بتوانیم زمینه‌ای ایجاد کنیم تا به این موضوع نزدیک شویم. سنت سوم می‌گوید که تنها لازمه عضویت، تمایل به قطع مصرف است. هیچ استثنایی برای این امر وجود ندارد. تمایل به‌تنهایی عضویت را ایجاد می‌کند؛ هیچ چیز دیگری مهم نیست، حتی پرهیز نکردن. تعیین عضویت وابسته به خود فرد است و به هیچ شخص دیگری مربوط نمی‌شود. بنابراین هر کسی که مصرف می‌کند و تمایل به قطع مصرف دارد، می‌تواند عضو NA باشد.

اعضایی که از روش‌های داروی جایگزین مانند متادون استفاده می‌کنند، ترغیب می‌شوند تا در جلسات NA حاضر شوند. اما این سؤال که آیا حقی برای محدود کردن مشارکت اعضا در جلسات وجود دارد، مطرح می‌شود. در حالی که برخی گروه‌ها انتخاب می‌کنند به چنین اعضایی اجازه مشارکت بدهند، روش متداول دیگر این است که این‌گونه اعضا ـ یا هر معتاد دیگری که هنوز مصرف می‌کند ـ به حضور در جلسه و فقط گوش دادن تشویق شوند و صحبت کردن با اعضا را به بعد از خاتمه جلسه یا زمان پذیرایی موکول کنند.

این به معنی بیگانه ساختن یا خجالت‌زده کردن آنها نیست؛ بلکه به معنای حفظ فضای بهبودی جلسات است. سنت پنجم هدف اصلی گروه‌ها را چنین تعریف می‌کند: رساندن این پیام که هر معتادی می‌تواند قطع مصرف کرده و راه جدیدی برای زندگی پیدا کند. در جلسات NA پیام بهبودی رسانده می‌شود؛ جلسه مکانی است که در آن کسانی که تجربه بهبودی دارند مشارکت می‌کنند و کسانی که نیاز به شنیدن پیام دارند، گوش می‌دهند.

تجربه ما نشان داده است هنگامی که فردی تحت تأثیر مواد مخدر باشد و سعی کند در یک جلسه بهبودی معتادان گمنام صحبت کند، ممکن است پیام‌های سردرگم‌کننده‌ای به تازه‌واردان منتقل شود. به همین دلیل بسیاری از گروه‌ها باور دارند که مشارکت این اعضا در جلسات دارای اشکال است.

ممکن است گفته شود که طبق سنت چهارم، گروه‌ها اجازه دارند تصمیم بگیرند چه کسانی می‌توانند در جلسه مشارکت کنند. اگرچه این موضوع واقعیت دارد، اما باور ما این است که استقلال گروه نمی‌تواند توجیهی برای گردانندگی جلسه، سخنران شدن یا خدمت کردن به عنوان یک خدمتگزار مورد اعتماد توسط یک عضو مصرف‌کننده باشد.

استقلال گروه فقط تا زمانی پا برجاست که بر دیگر گروه‌ها در NA تأثیر نگذارد. ما معتقدیم وقتی به اعضایی که پاک نیستند اجازه داده می‌شود سخنران باشند، جلسه را گردانندگی کنند یا به عنوان خدمتگزار مورد اعتماد خدمت کنند، این امر بر دیگر گروه‌ها و NA در کل تأثیر می‌گذارد.

بسیاری از گروه‌ها برای حفظ فضای بهبودی، دستورالعمل‌هایی ایجاد کرده‌اند که معمولاً شامل این موارد است: به کسانی که در ۲۴ ساعت گذشته هرگونه ماده مخدر مصرف کرده‌اند پیشنهاد می‌شود از مشارکت خودداری کنند، اما آنها به هم‌صحبتی با اعضا در زمان پذیرایی یا پس از خاتمه جلسه تشویق می‌شوند. همچنین پیروی از پیشنهادهای انجمن برای رعایت طول پاکی مورد نیاز برای احراز پست‌های خدماتی، گردانندگی و سخنرانی توصیه می‌شود، چرا که این موارد تأثیر بهتری در پیشبرد هدف اصلی دارند.

ما بین داروهای مورد استفاده در برنامه‌های جایگزین و سایر داروهای تجویز شده تمایز قائل می‌شویم، زیرا این داروها به‌طور خاص برای درمان اعتیاد تجویز می‌شوند. رویکرد برنامه بهبودی ما، پرهیز کامل از اعتیاد است و نسبت به جایگزینی یک دارو به جای مواد مخدر هشدار می‌دهد. این همان چیزی است که ما به یک معتاد در حال عذاب پیشنهاد می‌کنیم. با این حال، ما هیچ عقیده‌ای درباره متادون‌درمانی یا دیگر برنامه‌های درمانی نداریم. منظور ما از پرداختن به داروهای جایگزین، تعریف پرهیز کامل برای خودمان است.

انجمن ما باید متوجه باشد که اگر معتادی که هنوز مصرف می‌کند، جلسه‌ای را گردانندگی کند یا به عنوان خدمتگزار مورد اعتماد خدمت کند، چه پیامی منتقل می‌شود. ما باور داریم در چنین شرایطی حامل پیام بهبودی NA نخواهیم بود و این مجاز بودن با سنت‌های ما سازگار نیست. موضع ما درباره این مسئله بهبودی ما را تقویت می‌کند، جلسات ما را محافظت می‌کند و از معتادان برای تلاش در جهت پرهیز کامل حمایت می‌کند.

یادداشت:
در این بولتن، متادون‌درمانی به معنای یک برنامه جایگزین مواد مخدر به‌کار رفته است و شامل استفاده از متادون به‌عنوان داروی تسکین‌دهنده درد در کاربردهای پزشکی نمی‌شود. افرادی که به جنبه تسکین‌دهندگی متادون توجه دارند، تشویق می‌شوند به پمفلت «در دوران بیماری» معتادان گمنام مراجعه کنند.

تولید منابع مالی، جذب کمک مالی و سنت هفتم در معتادان گمنام

این مقاله در دسامبر ۱۹۹۱ نگاشته شده و در سال ۲۰۰۲ مورد تجدیدنظر قرار گرفته است. این مقاله در جهت پاسخگویی به نیازهای انجمن تهیه شده و نمایانگر نظرات موجود در زمان نگارش آن است. آخرین به‌روزرسانی فوریه ۲۰۱۱ انجام شده است.

در سال‌های گذشته، موارد متعددی و سؤالاتی در خصوص جمع‌آوری کمک مالی و چگونگی ارتباط آن با سنت‌ها، به‌خصوص سنت هفتم که می‌گوید:
«هر گروه معتادان گمنام می‌بایست کاملاً متکی به خود باشد و کمکی از خارج دریافت نکند»
مطرح شده است.

با افزایش گروه‌ها، نواحی و مناطق، در جهت کمک به تحقق سنت پنجم:
«هر گروه فقط یک هدف اصلی دارد، رساندن پیام به معتادی که هنوز در عذاب است»،
اهمیت کمک مالی نیز افزایش یافته است. بسیاری از گروه‌ها، نواحی و مناطق خدماتی با در نظر گرفتن هزینه‌های کمیته‌ها، خطوط تلفن، آدرس جلسات، نشریات مورد استفاده در جلسات، کمیته‌های فرعی مانند I&H، خود را در شرایطی می‌یابند که به منابع بیشتری از کمک‌های اعضا از طریق سبد سنت هفتم در سطح گروه‌ها نیاز دارند. در اینجاست که در مورد چگونگی تأمین بودجه خدماتی جهت رساندن پیام به معتاد در حال عذاب، سؤالاتی به وجود می‌آید.

در این بولتن سعی خواهد شد به برخی از این سؤالات پاسخ داده شود و همچنین راهنمایی‌های ساده‌ای در مورد تأمین بودجه NA ارائه گردد. ما سعی خواهیم کرد چشم‌اندازی از تاریخچه جمع‌آوری کمک‌های مالی در NA بدهیم، به برخی مشکلات ناشی از کوشش‌های مختلف نگاهی بیندازیم و رابطه سنت هفتم را با این موضوع نشان دهیم.

جهت بررسی این مبحث، درک چگونگی جمع‌آوری کمک‌های مالی در انجمن مفید است. بسیاری از گروه‌های اولیه برای ترویج بهبودی، اتحاد و احساس تعلق، فعالیت‌های متنوعی از قبیل صرف غذا، پیک‌نیک و سایر برنامه‌های اجتماعی را برگزار کردند. این فعالیت‌ها اگرچه به‌طور خاص برای جمع‌آوری کمک مالی نبودند، اما برخی از آنها موفقیت مالی داشتند و به گروه میزبان فرصت بیشتری برای خرید نشریات و لوازم دیگر دادند.

همراه با رشد انجمن، میل یا نیاز به خدمات بیشتر افزایش یافت و هدف برخی از این فعالیت‌ها تغییر پیدا کرد؛ آنها به‌جای بزرگداشت و ارتقای بهبودی، برای جمع‌آوری کمک‌های مالی طراحی شدند. با ادامه رشد انجمن، نواحی و مناطق خدماتی بیشتری شکل گرفتند و در برخی موارد تلاش کردند کمبود مالی حاصل از سنت هفتم گروه‌ها را با فعالیت‌های جمع‌آوری کمک مالی جبران کنند.

با گذشت زمان، کمیته‌های خدماتی بیش از پیش بر این شکل از بودجه تکیه کردند و به جایی رسیدند که موفقیت یا عدم موفقیت یک فعالیت (مانند برگزاری همایش) تعیین‌کننده توانایی ناحیه یا منطقه در ارائه خدمات شد. در برخی موارد، گروه‌ها و کمیته‌ها آن‌قدر در برگزاری رویدادهای اجتماعی موفق شدند که بیشتر وقت و انرژی‌شان صرف این فعالیت‌ها شد و تمرکز اصلی از هدف روحانی انجمن فاصله گرفت.

مشکلات متعددی از این روش‌ها به وجود آمد. پاسخگویی کمیته‌های خدماتی به گروه‌ها تضعیف شد، زیرا به‌جای تکیه بر کمک‌های سنت هفتم، بر درآمد رویدادها متکی بودند. در برخی موارد، پول، دارایی و اعتبار باعث انحراف از هدف اصلی شد. بعضی گروه‌ها و کمیته‌ها مبالغ زیادی را به‌عنوان «ذخیره احتیاطی» نگه داشتند، در حالی که در نشریات خدماتی معمولاً ذخیره یک‌ماهه پیشنهاد شده است.

در بعضی موارد این فعالیت‌ها به‌نوعی «شغل» تبدیل شد و تمرکز روحانی انجمن را تضعیف کرد. اعضا نگران شدند که انجمن به‌جای تمرکز بر کمک به معتادان، درگیر فعالیت‌های اجتماعی یا بازرگانی شود. این نگرانی‌ها باعث شد سؤالاتی درباره رابطه سنت هفتم و جمع‌آوری کمک مالی مطرح شود.

اصول روحانی سنت هفتم، به‌ویژه سادگی و ایمان، ما را در یافتن پاسخ راهنمایی می‌کنند. تجربه نشان داده است که نیازهای ما ساده‌اند: جلسات، نشریات، و ارتباط با سایر معتادان در حال بهبودی. برای اجرای این اصول نیازی به هزینه‌های سنگین یا فعالیت‌های پیچیده نیست.

خوداتکایی در سنت هفتم فراتر از حمایت مالی است. ما می‌آموزیم که یکی از راه‌های ابراز قدردانی، ایفای سهم منصفانه خود از نظر پول، وقت و انرژی است. با رشد ایمان درمی‌یابیم که اگر اصول برنامه را اجرا کنیم، نیروی برتر نیازهای ما را برآورده خواهد کرد.

نیازهای گروه‌ها ساده‌اند: مکان جلسه، نشریات برای رساندن پیام، و پذیرایی ساده. سادگی پیام و کارایی آن کافی است. وقتی نیازهای واقعی به‌درستی اعلام شوند، تجربه نشان داده است که این نیازها برآورده می‌شوند.

بسیاری از گروه‌ها و کمیته‌های خدماتی تصمیم گرفته‌اند تمرکز خود را صرفاً بر انتقال پیام و کارکرد دوازده قدم بگذارند. با رشد گروه‌ها و جذب اعضای جدید، اعانات سنت هفتم افزایش یافته و منابع مالی به‌طور طبیعی برای ناحیه، منطقه و خدمات جهانی فراهم می‌شود. این رویکرد عملی و واقع‌بینانه است و نگرانی مالی را با اتحاد روحانی متعادل می‌کند.

فعالیت‌های جمع‌آوری کمک مالی که ما را از ماهیت روحانی برنامه دور می‌کند، نامناسب تلقی می‌شود؛ اما فعالیت‌های اجتماعی که برای تقویت بهبودی، اتحاد و احساس تعلق طراحی شده‌اند، قابل قبول و حتی قابل تشویق‌اند.

جمع‌آوری کمک مالی صرفاً برای جذب سرمایه، جای سؤال دارد. اگر گروه یا کمیته‌ای تحت فشار مالی شدید قرار گرفت، باید بررسی شود که آیا نیاز واقعی وجود دارد یا خواسته‌ها جای نیازها را گرفته‌اند. انگیزه برگزاری چنین فعالیت‌هایی باید با دقت بررسی شود.

بر اساس تجربه انجمن، نکات زیر به‌عنوان راهنمای بررسی مطرح می‌شود:

1. فعالیت‌های جمع‌آوری کمک مالی در جلسات بهبودی مناسب نیستند، زیرا تمرکز را از هدف اصلی دور می‌کنند.
2. رویدادهای جمع‌آوری کمک مالی باید توسط اعضای NA و برای اعضای NA برگزار شوند.
3. کمک افراد غیرعضو نباید پذیرفته شود.
4. ورودی ثابت (فروش بلیت) نباید با اعانه سنت هفتم اشتباه گرفته شود.
5. رویداد باید با اندازه و ظرفیت انجمن محلی متناسب باشد.
6. از فعالیت‌هایی که قمار، جوایز نامرتبط با بهبودی یا انگیزه‌های نادرست را ترویج می‌کنند باید پرهیز شود.

تمام راه‌حل‌های این بولتن بر پایه ارتباط صحیح و گفت‌وگو استوار است. بهبود ارتباطات باعث افزایش حمایت گروه‌ها، مسئولیت‌پذیری ساختار خدماتی و حفظ تمرکز بر اصول روحانی مانند ایمان و اعتماد می‌شود و ما را از ترس، بی‌اعتمادی و خودمحوری دور می‌کند.

کمیته بررسی جلسات با نیازهای خاص با رأی‌گیری سال ۱۹۸۸ کنفرانس خدمات جهانی به وجود آمد. هدف از این حرکت، همان‌طور که در صورتجلسه خدمات جهانی توضیح داده شد، این بود که به ما به عنوان یک انجمن در رویارویی و یافتن راه‌حل در مورد جلسات با نیازهای خاص کمک کند. به علاوه این کمیته توانست جهت دریافت ایده‌ها و نظرات در مورد این مبحث، نشست‌ها و گردهمایی‌هایی برگزار کند.

هدف کمیته

کمیته مقدار زیادی از جلسات اولیه خود را به این امر اختصاص داد که کنفرانس خدمات جهانی در پایان مایل است نتیجه‌ای از این بحث گرفته شود. به عنوان نتایج حاصل از این مباحث، کمیته اهداف ذیل را برای خود قرار داد:

1. تبیین یک تعریف از جلسات با نیازهای خاص
2. بررسی دقیق نقشی که جلسات با نیازهای خاص در انجمن NA بازی می‌کند
3. اجازه ابراز نظر به انجمن در مورد این نیازها از طریق برگزاری گردهمایی‌ها و نشست‌ها، درخواست مستقیم اطلاعات از گروه‌ها از طریق شبکه‌های خبری، گزارش اعضا، مجله NA Way و ایمیل مستقیم به نواحی و…

تعریف گروه‌ها با نیازهای خاص

قبل از پرداختن به جزئیات، کمیته تلاش کرد دقیقاً تعریف کند که یک جلسه با نیازهای خاص به چه معناست و این تعریف را چگونه می‌توان با اساسنامه‌های موجود NA منطبق کرد. در انجام این وظیفه، به طور منظم از «راهنمای خدمات محلی» و «کتاب پایه» استفاده شد.

راهنمای خدمات محلی بیان می‌کند:
«یک گروه NA جلسه‌ای است که به طور منظم در مکان خاص و زمان معین با پیروی از اصول دوازده قدم و دوازده سنت تشکیل گردد» و
«هدف اصلی یک گروه NA رساندن پیام بهبودی به معتادی است که در عذاب است».
جلسه‌ای که مجموعاً فضای سالم و همسانی را برای بهبودی مهیا سازد.

کتاب پایه توضیح شفاف‌تری از سنت چهارم بیان می‌کند:
«دو نوع اصلی از جلسات NA وجود دارد؛ یکی جلساتی که درِ آن به روی عموم باز است و دیگری جلساتی که تنها ویژه معتادان است».
تنوع فرمت‌های جلسه از گروه به گروه تفاوت‌های زیادی دارد. بعضی جلسات مشارکتی هستند، بعضی سخنرانی یا سؤال و جواب، و برخی تمرکز بیشتری بر مسائل خاص دارند.

در بعضی جوامع NA گروه‌هایی شامل مردان، زنان، همجنس‌گرایان یا افراد حرفه‌ای وجود دارد. این اعضا میزبان جلسات NA هستند؛ جلساتی که تمرکز آن تنها روی بهبودی از مواد مخدر است.

انواع جلسات با نیازهای خاص

کمیته موقت جلسات با نیازهای خاص از مسئولین اداری شوراهای منطقه‌ای و نمایندگان آنها اطلاعاتی درباره جلسات با نیازهای خاص درخواست کرد. از ۵۸ منطقه موجود در آن زمان، ۲۴ منطقه پاسخ دادند. نتایج بررسی چنین بود:

• در ۲۰ منطقه از ۲۴ منطقه پاسخ‌دهنده، جلسات با نیازهای خاص برگزار می‌شد
• این ۲۰ منطقه مجموعاً ۱۸۴ جلسه با نیازهای خاص داشتند
• انواع جلسات شامل جلسات مردان، زنان، همجنس‌گرایان زن/مرد، نوجوانان، زوج‌ها، منکران، بیماری و بهبودی، مصرف‌کنندگان قرص و… بود
• گزارش‌هایی از جلسات ویژه سربازان کهنه‌کار ویتنام، افراد مبتلا به HIV یا ایدز و گروه‌های حرفه‌ای مختلف نیز دریافت شد
• برخی جلسات بیش از ۵ سال قدمت داشتند و حتی گزارش شد که یک گروه در آستانه دهمین سالگرد خود است
• هیچ منطقه‌ای گزارش نکرد که این جلسات را به گروه‌ها تحمیل کرده باشد

مشاهدات نهایی

کمیته از ابتدا متوجه شد که ارائه یک راه‌حل نهایی و یکسان برای همه جوامع ممکن نیست، زیرا دیدگاه‌ها بسیار متنوع و گاه غیرقابل مصالحه‌اند. بنابراین کمیته تصمیم گرفت مشاهدات عینی خود را بدون قضاوت احساسی ارائه دهد. نتایج به این شرح است:

• گاهی در NA جلسات با نیازهای خاص وجود دارد
• هیچ چیز در دوازده سنت، گروه‌ها را از تشکیل این جلسات منع نمی‌کند، به شرطی که تنها شرط عضویت، تمایل به قطع مصرف باشد
• این جلسات ممکن است در برخی جوامع NA محلی شکل بگیرند و به بقای خود ادامه دهند
• در جاهایی که نیازی وجود ندارد، دلیلی برای تشکیل چنین جلساتی هم نیست
• کنفرانس خدمات جهانی یا کمیته‌های خدماتی اجازه تحمیل سیاست به گروه‌ها را ندارند
• تنها مرجع نهایی، وجدان گروه است که خداوندی مهربان خود را در آن بیان می‌کند

کمیته به این نتیجه رسید که جلسات با نیازهای خاص باید متناسب با نیازهای جوامع NA محلی شکل بگیرند و تنها در فضایی عاری از مشاجره امکان رشد و تداوم دارند.

جمع‌بندی

امروزه نتایج این گزارش به عنوان حقیقتی در انجمن معتادان گمنام پذیرفته شده است. در برخی نواحی، جلسات با نیازهای خاص گسترش یافته‌اند و در برخی دیگر نیازی به آنها احساس نمی‌شود. گروه‌ها استقلال خود را اعمال می‌کنند و این استقلال، تنها مبنای درست برای تصمیم‌گیری درباره ضرورت تشکیل جلسات با نیازهای خاص است.

کارت حضور در جلسه

بولتن شماره ۳۱

مقدمه

این مقاله در سال ۲۰۰۲ در پاسخ به سؤالات پیشنهادی که از گروه‌ها دریافت کردیم نوشته شد. پدیده «کارت حضور در جلسه» یک پدیده بین‌المللی است. ما مطلعیم که این پدیده در شمال و جنوب آمریکا، سراسر آسیا، اقیانوسیه و اروپا رخ داده است. تجربیات ما در شمال آمریکا و تجربیات شما در ناحیه فعالیت‌تان تأثیر بزرگی در تهیه این بولتن داشته است. هر گروه مرجع نهایی در این مورد است و پیشنهاداتی که در اینجا ارائه شده ممکن است در تصمیم‌گیری آنها تأثیر بگذارد.

در سال‌های اخیر بیشتر گروه‌ها با رشد کثیر افرادی که با نوعی کارت حضور در جلسه در انجمن معتادان گمنام شرکت کرده‌اند روبه‌رو شده‌اند. از گروه‌ها خواسته شده که با امضای یک کاغذ، به حضور این افراد جنبه قانونی ببخشند. گاهی این کاغذها به دادگاه‌ها ارائه می‌شود. وقتی از اصطلاح کارت حضور در جلسه استفاده می‌کنیم، منظور هر نوع کارت یا کاغذی است که برای تأیید حضور یک فرد در جلسات NA باید امضا شود.

تعداد زیادی از کارت‌های حضور در جلسه وسیله‌ای است که دادگاه‌های مواد مخدر برای اجرای حکم حضور اجباری یک فرد در جلسات NA تهیه می‌کنند. اولین همکاری با دادگاه‌های مواد مخدر در سال ۱۹۹۸ در آمریکا آغاز شد. در آن زمان تقریباً ۱۰۰ دادگاه مواد مخدر با ما کار می‌کردند و برنامه‌ریزی شد که این تعداد تا سال ۲۰۰۴ فقط در آمریکا به ۱۵۰۰ عدد افزایش یابد. برنامه‌های مشابهی نیز در کشورهای دیگر اجرا شد.

راهکارهای ارائه‌شده در این مقاله کمک خواهد کرد تا گروه‌ها و افراد سازماندهی شوند تا به تازه‌واردین خدمت کنند بدون اینکه مشکلی به وجود بیاید. یکی از مهم‌ترین نگرانی‌هایی که بارها و بارها اظهار شده این است که امضای یک کارت حضور در جلسه با سنت ششم و دهم ما در تضاد است. ما باور نداریم که این عمل با اصول ما ناسازگار باشد، اگرچه گروه‌ها را تشویق کرده‌ایم که همانند ما در مورد این مسئله بحث و گفتگو کنند.

دلیل ما این است: اگر یک گروه حضور اعضایش، رفتارشان، مشارکتشان یا نحوه بهبودی آنها را گزارش کند، این دیگر همکاری نیست بلکه وابستگی است. اما وقتی از ما درباره حضور یک شخص سؤال شود و ما فقط درباره حضور او تحقیق کنیم، بدون اینکه در نظر بگیریم چرا تحقیق می‌کنیم، این یک امر منطقی است که وابستگی با هیچ سازمانی ندارد.

اصول اساسی

ما باید به خاطر داشته باشیم که قصد ما اینجا فقط رساندن این پیام است: به عنوان مأمور یا همکار یک سازمان خارجی خدمت نکنید. معتادان به دلایل مختلفی به جلسات معتادان گمنام می‌آیند؛ گاهی اوقات آنها تحت فشارهای خارجی هستند. در نهایت تمایل آنها به ماندن در NA به این بستگی دارد که تمایل به قطع مصرف داشته باشند یا نه.

هدف ما ـ رساندن پیام رهایی از مصرف مواد مخدر ـ تنها دلیلی است که یک معتاد به جلسات می‌آید. به طور قطع سنت چهارم تنها دلیلی است که به یک گروه اجازه می‌دهد خود را با کارت حضور در جلسه وقف دهد یا نه. ما درخواست می‌کنیم در تصمیم‌تان این نکته را در نظر داشته باشید که انجمن ما فقط می‌تواند تمایل یک شخص درباره قطع مصرف مواد را ارزیابی کند و اعضا این حق را ندارند که در این مورد قضاوت کنند.

نشریات ما در مبحث قدم‌های دوازده‌گانه تأیید می‌کند که به هیچ‌کدام از ما مربوط نیست چه کسی آماده دریافت پیام بهبودی است و چه کسی آماده نیست. خیلی از ما مثل یک قاضی درباره تمایل یک معتاد به بهبودی قضاوت کرده‌ایم و اشتباه نموده‌ایم. چند نفر از اعضای ما اولین باری که به NA آمدند مطمئن نبودند که حقیقتاً یک معتاد هستند یا فقط بنا به خواهش یک شخص دیگر به NA آمده‌اند؟

برخورد گروه‌ها با کارت حضور در جلسه

بعضی گروه‌ها اظهار کرده‌اند که آمدن فردی با کارت حضور در جلسه را نمی‌پذیرند و حتی به چنین افرادی خوش‌آمد نگفته‌اند. ما از شما می‌خواهیم از این‌گونه رفتارها پرهیز کنید. گاهی یک گروه در یک منطقه کوچک یا روستایی با کارت حضور در جلسه مواجه می‌شود و از دفتر خدماتی منطقه خود کمک می‌خواهد. این موضوع در آن منطقه بررسی می‌شود تا مشخص شود کدام گروه‌ها می‌توانند خود را با این شرایط تطبیق دهند و کدام گروه‌ها نمی‌توانند.

در برخی مناطق، دفتر کمیته شهری فهرستی از جلساتی که می‌توانند افراد با کارت حضور در جلسه را بپذیرند تهیه کرده و آن را به آژانس‌های مربوطه ارائه داده است. این کار به هر گروه کمک می‌کند تا جلسات خود را با کمترین میزان تشنج ـ که مهم‌ترین چیز در فضای بهبودی است ـ برگزار کند.

دو هدف ابتدایی گروه‌های معتادان گمنام این است:
۱. پاک ماندن اعضایشان
۲. رساندن پیام به معتادی که هنوز در عذاب است

اگر ما در اولین حضورشان در معتادان گمنام احساس خوبی از خودمان نشان ندهیم، چرا باید آنها دوباره به جلسات بازگردند؟ علاوه بر این، منطبق کردن خودمان با این موافقت‌نامه‌ها روابط اجتماعی ما را قوی‌تر می‌سازد و حسن نیت را پرورش می‌دهد.

راهکارها

بعضی گروه‌ها درباره شخصی که باید کارت را امضا کند ابراز نگرانی کرده‌اند؛ از جمله نگرانی درباره گمنامی امضاکنندگان و اینکه توانایی او برای امضای کارت در دادگاه باید مورد ارزیابی قرار بگیرد.

پیشنهادهای عملی شامل موارد زیر است:

• منشی جلسه، نماینده بین‌گروهی یا یک خدمتگزار مورد اعتماد می‌تواند نام گروه، تاریخ و ساعت جلسه را بنویسد و فقط با نام کوچک امضا کند یا کارت را مهر بزند.
• برخی گروه‌ها کارت‌هایی طراحی کرده‌اند که نام و زمان جلسه روی آن چاپ شده و در میز نشریات قرار می‌گیرد تا هر کس یکی بردارد.
• کارت‌ها در ابتدای جلسه جمع‌آوری و در پایان جلسه پس داده شوند تا اختلال در جلسه به حداقل برسد.
• فردی خارج از فضای جلسه مسئول مهر یا امضای کارت‌ها باشد.
• اعمال مربوط به کارت در ابتدا یا پایان جلسه انجام شود؛ گروه تصمیم می‌گیرد کدام مناسب‌تر است.
• از تازه‌واردان خواسته شود با سکوت و احترام به فضای جلسه کمک کنند.

همه این روش‌ها می‌توانند بدون خدشه‌دار شدن گمنامی اعضای NA اجرا شوند.

همکاری با دادگاه‌ها و نهادهای حرفه‌ای

برای همه شفاف‌سازی کنید که به همه خوش‌آمد می‌گوییم، اما برای حفظ فضای بهبودی قوانین یکسانی برای تازه‌واردان و اعضای قدیمی وجود دارد. فهرستی از آدرس جلسات به تازه‌واردان بدهید تا بدانند همیشه جلسات مشابهی در دسترسشان خواهد بود.

اگر منابع یک جلسه با حجم زیادی از تازه‌واردان مواجه شد، می‌توان از کمیته خدماتی منطقه کمک گرفت یا برخی افراد را به جلسات دیگر هدایت کرد. در برخی مناطق حتی امکان برگزاری جلسات جدید در همکاری با دادگاه‌های مواد مخدر بررسی شده است تا فشار از روی جلسات موجود برداشته شود.

خیلی از مناطق دریافتند که مفید است به دادگاه‌ها به‌روشنی بگویند:

• چه کارهایی می‌توانیم بکنیم
• چه کارهایی نمی‌توانیم بکنیم

این شفافیت سردرگمی و سوءتفاهم‌ها را کاهش می‌دهد. ما نمی‌توانیم خود را هم‌تراز دادگاه‌ها قرار دهیم یا اعمال آنها را تأیید کنیم، اما می‌توانیم با معرفی NA و راهکارهایش با جوامع حرفه‌ای همکاری کنیم. NA هیچ نظری درباره دادگاه‌ها ندارد، اما دادگاه‌ها آزادند درباره NA نظر داشته باشند.

در سنت‌های ما چیزی نیست که ما را از گسترش روابط خوب با دادگاه‌های مواد مخدر منع کند. ما می‌توانیم:
۱. تازه‌واردینی را که توسط دادگاه‌ها به NA فرستاده می‌شوند بپذیریم
۲. کارت‌هایشان را مهر بزنیم یا امضا کنیم
۳. نمایندگان‌مان با اعضای حرفه‌ای دادگاه‌های مواد مخدر دیدار کنند

نتیجه‌گیری

دادگاه‌های مواد مخدر، کارت حضور در جلسه و حکم حضور در جلسات NA به یکی از واقعیت‌های زندگی تبدیل شده است و می‌تواند با هدف اولیه ما سازگار باشد. یک گروه NA دو راه در برابر این حقیقت دارد:
۱. فعال باشد، برنامه داشته باشد و با آن همکاری کند
۲. کارت حضور در جلسه را به رسمیت نشناسد

در نهایت، گروه باید تصمیم بگیرد. ما شما را تشویق می‌کنیم که وقتی تصمیم گرفتید با این برنامه همکاری کنید، آن را شبیه کمک به یک معتاد در حال عذاب ببینید. دفتر خدماتی NA می‌تواند بهترین راهنمای شما باشد تا تصمیم بگیرید بهترین کار کدام است. با ارتباط با دفتر خدمات جهانی NA برای همکاری، احساس آزادی و استقلال کنید.

روابط عمومی و سنت‌ها

توضیح:
متن زیر بیانیه خط‌مشی هیئت امنای خدمات جهانی نیست، بلکه فقط به‌منظور ایجاد انگیزه و گفتگو در مورد اهمیت روابط عمومی و تأثیر آن در معتادان گمنام می‌باشد.
کمیته روابط خارج از انجمن هیئت امنای خدمات جهانی

ما از اهمیت ارتباطات‌مان با اعضای دیگر در NA آگاه هستیم، زیرا ما به کمک یکدیگر برای ادامه بهبودی از اعتیاد نیازمندیم. اما اگرچه گروه‌های ما مستقل هستند، انجمن ما به چیزی بیش از حمایت صرف اعضای‌مان نیازمند است. روابط ما با اجتماع همچنین به رشد و بقای انجمن‌مان کمک می‌کند. هدف این بولتن نیز همین می‌باشد: یعنی وارسی اصول نهفته در خط‌مشی روابط عمومی NA. ابتدا به دو دلیلی که چرا انجمن ما به دنبال روابط خوب با اجتماع می‌باشد می‌پردازیم و سپس به آنچه که سنت‌های NA در مورد فعالیت‌های روابط عمومی ما می‌گوید نگاهی خواهیم انداخت.

روابط اجتماعی — اهمیت عملی

در NA گفته می‌شود که ما به‌عنوان معتادان در حال بهبودی، در صورتی که بخواهیم پاک بمانیم می‌بایست بهبودی‌مان را با دیگران به مشارکت بگذاریم. همین مسئله در مورد گروه‌های ما نیز صدق می‌کند. بدون تازه‌واردان، مهم‌ترین افراد جلسات ما غایب خواهند بود. معتادان گمنام بقای خود را با تحقق هدف اصلی خود، یعنی رساندن پیام به معتادی که هنوز در عذاب است، حفظ می‌کند.

از روابط عمومی‌مان چگونه باید استفاده کنیم؟ خیلی ساده است؛ اگر معتادان هرگز چیزی در مورد ما نشنوند یا اگر شهرت ما به‌گونه‌ای باشد که باعث رانده شدن معتادان از ما شود، NA نمی‌تواند به آنها کمک کند. هرچند که NA چه با روابط اجتماعی خوب و چه بدون آن، مستقیماً در دسترس بعضی از معتادان خواهد بود. اعضای انجمن ما از دوستان، اعضای خانواده و همکاران خود که در جستجوی بهبودی هستند برای حضور در جلسات ما دعوت به عمل خواهند آورد. معتادان دیگری نیز از طریق I&H با ما آشنا خواهند شد و در صورتی که نیاز به کمک داشته باشند، می‌دانند که با چه کسی تماس بگیرند.

اگرچه اکثر قریب به اتفاق معتادان در حال عذاب، به‌صورت غیرمستقیم توسط اشخاص یا سازمان‌های دیگر در جامعه با NA آشنا می‌شوند. اکثر معتادان فقط از طریق گزارشات و اطلاعیه‌های رسانه‌ها، مراجعه به حرفه‌ای‌ها و یا در سطح وسیع از طریق دریافت اطلاعات مستقیم توسط اعضای اجتماع از وجود ما آگاه خواهند شد. در غیر این صورت، آنها چیزی در مورد ما نخواهند شنید. برای تحقق هدف اصلی خود، ما نیازمند برقراری ارتباطات خوب توأم با همکاری با اجتماع اطراف خود هستیم. ما به‌تنهایی نمی‌توانیم هدف اصلی خود را تحقق بخشیم.

روابط اجتماعی — یک مسیر روحانی

در فعالیت‌های اطلاع‌رسانی NA اعلام می‌کنیم که ما بخشی از اجتماع اطراف خود هستیم و نه جدا از آن. ما تنها با تکیه بر منابع خود نمی‌توانیم نقش‌مان را در رساندن هدف اصلی انجمن ایفا کنیم. اقدامات ما برای تحقق هدف اصلی‌مان نه‌فقط بر روی انجمن، بلکه بر روی اجتماع تأثیر می‌گذارد. البته گروه‌های ما، کمیته فرعی اطلاع‌رسانی، کمیته خدماتی ناحیه، منطقه و خدمات جهانی همگی قسمت‌هایی از یک اجتماع خیلی بزرگ‌تر به‌نام جامعه انسانی هستند.

اگر فروتنی به معنای دیدن خود در چشم‌انداز روحانی مناسب و شایسته است، در آن صورت روابط اجتماعی ما شاخص کلیدی وضعیت روحانی انجمن ما است. به‌عنوان یک انجمن، فعالیت‌های روابط عمومی به ما فرصت می‌دهد تا حالت و وضعیت روحانی خود را ارتقاء دهیم. در ابتدا، اطلاع‌رسانی می‌تواند کمک کند که انجمن ما آموزش‌پذیر باقی بماند. به‌عنوان یک جمعیت روحانی، یک برنامه بهبودی و به‌عنوان یک حرکت اجتماعی، معتادان گمنام می‌تواند از اجتماع اطراف خود چیزهای زیادی بیاموزد. دیگران بسیاری از همان چیزهایی را که ما نیز در جستجوی آن هستیم انجام داده‌اند و ما می‌توانیم از آنها بیاموزیم.

فروتنی همچنین به معنای شناخت محدودیت‌های ما است. ما جواب همه سؤال‌های افراد آسیب‌دیده و مشکل‌دار اجتماع‌مان را نداریم. ما حتی جواب تمام پرسش‌های معتادان به مواد مخدر در جامعه خود را هم نداریم. در معتادان گمنام، یک معتاد تجربه، نیرو و امید خود را با معتاد دیگر به مشارکت می‌گذارد. پرداختن مؤثر به بعضی از مشکلات مربوط به اعتیاد نیازمند کمک از بیرون است.

NA یکی از ابزارهای مقابله با اعتیاد است و نه تنها ابزار آن. در بسیاری از جوامع، سازمان‌های مختلفی هستند که به معتادان خواهان بهبودی کمک ارائه می‌دهند. بعضی از این سازمان‌ها این کار را با تأثیرات عالی انجام می‌دهند. دلیل آن هرچه باشد، ممکن است بعضی از معتادان توسط آنها بهبودی را با سهولت بیشتری نسبت به معتادان گمنام پیدا کنند. ما مدعی نیستیم که بهبودی در قبضه ما است. اگر دیگران می‌توانند در جایی کمکی ارائه دهند که ما نمی‌توانیم، برای آنها آرزوی موفقیت و قدرت بیشتر می‌کنیم.

فروتنی یعنی شناخت جایگاهی که ما در اجتماع به‌دست آورده‌ایم و ما نقش منحصربه‌فرد و بسیار مفیدی را در این جایگاه ایفا می‌کنیم. نقش ما با دیگران متفاوت است. این نقش الزاماً بهتر یا بدتر از نقشی نیست که دیگران در زمینه اعتیاد و بهبودی ایفا می‌کنند، بلکه نقشی فقط متفاوت است. اگر ما جایگاه خود را در اجتماع با سرزندگی و روحیه بالا و با حداکثر توان خود پر کنیم، روابط عمومی و هدف اصلی‌مان می‌تواند مؤثرتر واقع شود.

حال که نکات اساسی را در ارتباط با کار اطلاع‌رسانی مطرح کردیم، زمان آن فرا رسیده که به راهنمایی‌های ویژه‌ای که توسط دوازده سنت درباره روابط عمومی ما با اجتماع مقرر گردیده نگاهی بیندازیم. ما خط‌مشی روابط عمومی خود را که «بنابر اصل جاذبه است تا تبلیغ» مدنظر قرار می‌دهیم و به این‌که چه جاذبه‌ای برای مردم داریم و سعی داریم چه کسانی را مجذوب کنیم نگاهی خواهیم انداخت. درباره این‌که چگونه NA با دیگر سازمان‌ها در اجتماع رابطه برقرار می‌کند فکر خواهیم کرد و در نهایت به استفاده از مراکز خدماتی در سازماندهی و اداره تلاش‌های روابط عمومی‌مان نگاهی مختصر خواهیم انداخت.

جاذبه

سنت یازدهم ما به ما می‌گوید که «خط‌مشی روابط عمومی ما بنابر اصل جاذبه است، تا تبلیغ». یکی از اصول روحانی زیربنایی در این نوع خط‌مشی روابط عمومی فروتنی است. ما پیام‌مان را ساده و مستقیم در جامعه به مشارکت می‌گذاریم و از ادعاهای غلوآمیز در مورد معتادان گمنام اجتناب می‌کنیم. ما مدعی نیستیم که برنامه برای همه معتادان و تحت هر شرایطی کار خواهد کرد یا این‌که دیدگاه‌های درمانی ما بایستی به‌صورت جهانی اجرا شود. تنها چیزی که می‌گوییم این است که اگر کسی در جامعه با مواد مخدر مشکل دارد، معتادان گمنام ممکن است قادر به کمک به او باشد.

اگرچه باید تأکید کرد که «جاذبه به‌جای تبلیغ» به این معنی نیست که ما برای شناخته شدن در جامعه هیچ کاری انجام نمی‌دهیم. این کار نه‌تنها اشکال ندارد بلکه ما را تشویق می‌کند تا پیام موجودیت و سودمندی NA را به خارج از انجمن برسانیم. ما یک انجمن سری نیستیم؛ معتادان گمنام به گمنامی شخصی اعتقاد دارد، نه به گمنامی انجمن.

سنت یازدهم به‌روشنی تأکید می‌کند که ما لازم است همیشه گمنامی شخصی خود را در سطح مطبوعات، رادیو و فیلم حفظ کنیم. ما رسانه‌های عمومی را از استفاده از چهره کامل اعضای NA یا پخش داستان‌هایی که در آن اعضا با نام شناخته می‌شوند منع می‌کنیم. این کار برای حفظ امنیت تازه‌واردان و حفظ تمرکز رسانه‌ها بر اعتبار NA و نه افراد انجام می‌شود.

پیام‌رسانی

سنت پنجم می‌گوید: «هر گروه فقط یک هدف اصلی دارد؛ رساندن پیام به معتادی که هنوز در عذاب است.» کار اصلی اطلاع‌رسانی جذب معتادان به جلسات گروه‌هاست. همان‌گونه که کتاب پایه می‌گوید: «گروه قوی‌ترین وسیله‌ای است که ما برای پیام‌رسانی داریم.»

پیام ما این است که یک معتاد، هر معتادی، می‌تواند از مصرف مواد مخدر دست بردارد، میل به مصرف را از دست بدهد و یک راه تازه برای زندگی پیدا کند. این تنها چیزی است که ما می‌توانیم از خودمان به دیگران بدهیم.

روابط با دیگران

سنت‌های ششم، هفتم و دهم ما را در برقراری روابط با دیگر سازمان‌ها راهنمایی می‌کنند. ما نه تأیید می‌کنیم، نه رد می‌کنیم، نه کمک مالی می‌دهیم و نه کمک مالی از بیرون دریافت می‌کنیم. NA جایگاهی در جامعه دارد و مسئولیت حفظ این جایگاه با خود ماست.

مراکز خدمات اجتماعی

کار اطلاع‌رسانی نیازمند مدیریت مسئولانه و پیگیری مستمر است. سنت هشتم به ما اجازه می‌دهد که مراکز خدماتی کارمندان مخصوص استخدام کنند تا خدمات اطلاع‌رسانی با ثبات و مؤثر ارائه شود. هدف این کار فراهم کردن امکان دسترسی هرچه بیشتر معتادان به جلسات NA است.

برای تحقق هدف اصلی NA، روابط اجتماعی خوب امری ضروری است. بدون کمک اجتماع، بسیاری از معتادان هرگز نام معتادان گمنام را نخواهند شنید. ما بخشی از اجتماع بزرگ انسانی هستیم و با فروتنی و پایبندی به سنت‌ها، پیام بهبودی را به مؤثرترین شکل ممکن منتقل می‌کنیم.

پول بی‌اهمیت نیست

خوداتکایی در NA

«هر گروه NA باید کاملاً متکی به خود باشد و کمکی از خارج دریافت نکند.»
— سنت هفتم

از روزهای آغازین معتادان گمنام، ماجرایی را تعریف می‌کنند که روزی یکی از بنیان‌گذاران انجمن داشت سطل آشغالی را بیرون دفتر خدمات جهانی می‌گشت. وقتی از او پرسیدند چه کار می‌کند، جواب داد دارد دنبال بطری خالی می‌گردد تا با پول بازیافتشان هزینه پست نامه‌ای به آلاسکا را جواب یکی از اعضا پرداخت کند. این واقعیتی بدیهی است که تمام کمیته‌های خدماتی NA بدون شک روزی با آن روبه‌رو شده‌اند: تلاش‌های فردی اعضای ما تا حد مشخصی کاملاً راهگشاست، اما برای ارسال نامه‌ای از فرن به آلاسکا، از بروکسل به سنت پترزبورگ یا از تهران به دب، چیزی بیش از تمایل لازم است.

این ماجرا نشان‌دهنده دو نوع کمکی است که در سنت هفتم از آن صحبت می‌شود: از یک طرف کمکی است که با صرف وقت و انرژی انجام می‌دهیم؛ حضور منظم در جلسات، شرکت فعالانه در کارها و مشارکت با تازه‌واردان هر وقت که ممکن باشد. انگیزه‌ها و نیت‌های ما مهم است، اما اصل قضیه عملکرد ماست. ما فعالانه مشغول راهنمایی دیگران و خدمت کردن می‌شویم، بی‌منت و بدون هیچ چشمداشتی از وقت و توانمان مایه می‌گذاریم. با حمایت از معتادان گمنام، احساس شکرگزاری خود را در عمل درمی‌آوریم و به این باور خود معنا می‌بخشیم که «ما فقط با در میان گذاشتن آنچه داریم می‌توانیم آن را حفظ کنیم».
«انگیزه‌ها و نیت‌های ما مهم است، اما اصل قضیه عملکرد ماست.»

نوع دوم، کمک‌های پولی است که برای تأمین هزینه‌های خدمات لازم برای حفظ و رشد NA می‌پردازیم. هر دو نوع این کمک‌ها مهم است — در واقع اکثر اعضا هر دو نوع این کمک‌ها را انجام می‌دهند — اما در این جزوه، بیشتر به کمک‌های مالی داوطلبانه خواهیم پرداخت. در تمام گروه‌های ما، سبد، کلاه، سینی یا جعبه‌ای را دور می‌گردانند تا اعضا بتوانند کمک‌های نقدی خود را در آن بریزند. پولی که در سبد می‌اندازیم کمک می‌کند تا گروه‌ها جلساتشان را نگه دارند و فضای بهبودی امنی برای آن تازه‌وارد لرزانی فراهم کنند که مردد است وارد جلسه شود یا نه.

پولی که به ساختار خدماتی می‌رسد صرف تأمین خدماتی می‌شود که سایر معتادان در جامعه و در سراسر دنیا را آگاه می‌کند که پیامی برایشان هست. همان‌طور که سال به سال هزینه‌های شخصی ما — کرایه خانه، خورد و خوراک، رفت‌وآمد — بیشتر می‌شود، پول لازم برای تأمین خدمات اساسی نیز مدام افزایش می‌یابد؛ به‌خصوص که NA در حال رشد است و ما پیوسته راه‌های بیشتری برای اطلاع‌رسانی و کمک به معتادان می‌یابیم.

ممکن است ببینیم بعضی اعضا بیشتر یا کمتر از دیگران به سبد کمک می‌کنند و این سؤال در ذهنمان ایجاد شود که مبلغی که خودمان کمک می‌کنیم «درست» است یا نه. پرداخت سهم منصفانه به این معنی نیست که همه باید یک اندازه کمک کنند، بلکه به این معناست که هر یک از ما با توجه به استطاعتمان هر قدر که می‌توانیم کمک کنیم. وقتی در نتیجه بهبودی اوضاع زندگی‌مان بهتر می‌شود، اغلب پول بیشتری هم برای کمک داریم. شاید احساس خوبی در ما ایجاد نشود وقتی می‌بینیم پول نوشابه یا ساندویچی که سر راه جلسه می‌خریم چند برابر پولی است که در سبد می‌اندازیم. آن وقت است که با در نظر گرفتن اینکه چه چیزی برای ما ارزشمندتر است، معمولاً تصمیم می‌گیریم اگر امکانش را داریم پول بیشتری در سبد بیندازیم. فرقی نمی‌کند پولدار باشیم یا نه؛ در هر دو صورت کمک به ساختار خدماتی عملی است از روی ایمان که کمک می‌کند از بعضی ترس‌هایمان رها شویم. چنین عملی باعث می‌شود همیشه یادمان بماند که وقتی برای برآوردن نیازهای معنوی خود تلاش می‌کنیم، مشکلات معیشتی‌مان هم در حد قابل قبولی کم می‌شود. ما ایمان داریم که نیرویی برتر از خودمان در وجدان گروه ما بروز می‌کند.

«… برای پیشبرد هدف اصلی ما …» — مفهوم یازدهم

در کتاب پایه جمله‌ای آمده که احتمالاً بارها شنیده‌ایم: «در اینجا تازه‌واردان از همه مهم‌ترند، ما نیز فقط با در میان گذاشتن آنچه داریم می‌توانیم آن را حفظ کنیم». گروه‌ها به شیوه‌های مختلفی این نگرش را در عمل درمی‌آورند. مثلاً فرض کنید بعد از جلسه چند نفر از اعضا در حین گپ زدن با یک تازه‌وارد از او می‌پرسند کتاب پایه دارد یا نه. تازه‌وارد ممکن است بپرسد قیمت کتاب چقدر است و بگوید «شاید هفته بعد بتوانم یکی بخرم». اینجاست که اعضا لبخندی می‌زنند و همان روز ترتیبی می‌دهند که تازه‌وارد بدون کتاب پایه خانه نرود. اگر هم تازه‌وارد چیزی درباره بازپرداخت پول کتاب بگوید، جواب این است: «تو فقط باز هم به جلسه بیا؛ بعد یک روز هم برای توی تازه‌وارد یک کتاب خواهیم خرید.»

خوداتکایی در NA فقط به این معنا نیست که هر یک از ما خرج خودمان را بدهیم. ما دین خود به NA را نه فقط با مراقبت از خودمان، بلکه با گشودن راه بهبودی برای تازه‌واردان ادا می‌کنیم. بسیاری از ما می‌گوییم: «حتی اگر صد سال هم پاک بمانم، نمی‌توانم دین خود به NA بابت آزادی‌ای که به دست آورده‌ام ادا کنم.» در دوران مصرف فقط دست بگیر بودیم و در نهایت برای چیزی نمی‌ماند. در NA یاد می‌گیریم دهنده باشیم و درمی‌یابیم که بخشش ما را غنی می‌کند. بعدها آنچه به کمک کردن برمی‌انگیخت، شور و شوقی آینده‌نگرانه بود ناشی از وسیع‌تر شدن تدریجی دید ما نسبت به اینکه NA چه می‌تواند باشد و چه کارهایی می‌تواند بکند.

اعضایی که پیش از ما به NA آمدند، راه رسیدن ما به انجمن را باز کردند. جلسات را نگه داشتند، پول در سبد انداختند تا هزینه تلفن و پوسترها تأمین شود، و نشریات را به زندان‌ها بردند تا پیام NA را برسانند. اکنون ما این بخت را داریم و در عین حال مسئول هستیم که امکان شنیدن پیام NA را در اختیار سایر معتادان نیز قرار دهیم. کمک‌های پولی ما تأمین‌کننده هزینه‌های خدمات در سطوح مختلف است: اقدامات محلی برای رساندن پیام، حمایت از خدمات ناحیه و منطقه، و خدمات جهانی که نه تنها به جوامع موجود NA کمک می‌کند بلکه تلاش دارد NA را در دسترس همه جوامع قرار دهد. ترجمه نشریات، ارائه نشریات رایگان یا کم‌هزینه، و برگزاری کارگاه‌های توسعه انجمن، همگی خدماتی است که به نیابت از کل انجمن NA انجام می‌شود تا پیام در دسترس معتادان در حال عذاب در سراسر دنیا قرار گیرد.

اغلب ما خدماتی را که به نیابت از NA ارائه می‌شود بدیهی می‌دانیم و آن را وظیفه خود تلقی می‌کنیم. صرف وقت و کمک پولی به NA فرصتی است برای اینکه احساس خود را به شکل عملی بروز دهیم و ارتباط روحانی ما با نظام خدماتی و برنامه تقویت شود. مفهوم دوم به ما گوشزد می‌کند که گروه‌ها «مسئولیت و اختیار نهایی برای خدمات در NA هستند». وقتی نسبت پولی که در سبد می‌اندازیم با نیازهای NA آشکار باشد، اغلب ما تمایل بیشتری به کمک پیدا می‌کنیم. به هر حال NA متعلق به ماست و امنیت و راحتی آن به تلاش ما بستگی دارد.

کمک سخاوتمندانه برای حمایت از انجمنی که زندگی ما را نجات داده، نوعی رضایت روحانی برای ما به همراه دارد. با علم به اینکه کمک‌های ما جزئی از تلاشی جهانی برای در میان گذاشتن بهبودی است، در حد توان خود کمک می‌کنیم.

این‌ها سؤالاتی است که می‌توانیم درباره کمک‌های پولی‌مان به NA از خود بپرسیم:

• در روز اول چه مقدار پول در سبد می‌انداختیم؟ سال اول چطور؟ هم‌اکنون چطور؟
• وضعیت مالی ما از زمانی که پاک شده‌ایم چقدر تغییر کرده است؟
• آیا نحوه خرج کردن پولمان نشانگر ارزش‌های ماست؟
• آیا گروه‌های NA پول مورد نیاز برای انجام بهتر کارهایشان را دارند؟
• اگر پولش را داشتیم، چه کارهای دیگری می‌توانستیم برای پیشبرد هدف اصلی‌مان انجام دهیم؟

«… باید تحت مدیریت مسئولانه باشد …» — مفهوم یازدهم

در تمام سطوح خدماتی NA گاهی با مشکل کمبود منابع مالی روبه‌رو می‌شویم. مثال آن برگزاری همایشی است که قرار بوده درآمدش خزانه را پر کند اما به دلیل شرایط نامناسب با ضرر روبه‌رو می‌شود. این مثال سؤالاتی درباره منابع مالی NA و مدیریت مسئولانه آن پیش می‌کشد. وجود جریان مستمر و قابل اتکایی از کمک‌های مالی اعضا باعث می‌شود کمیته‌های خدماتی بتوانند بودجه‌های واقع‌بینانه و قابل اجرا تهیه کنند و خدماتی مستمر و مؤثر ارائه دهند.

اما ثبات منابع مالی فقط بخشی از قضیه است. مراقبت از آنچه داریم نیز بخش مهمی از خوداتکایی در NA است. منابع ما محدودند، بنابراین باید عاقلانه استفاده شوند. پولی که به نظام خدماتی می‌دهیم متعلق به یک کمیته خاص نیست، بلکه متعلق به NA است. وظیفه ما به عنوان عضو این است که اطمینان حاصل کنیم پولی که کمک می‌کنیم مسئولانه استفاده می‌شود: اولویت‌بندی نیازها، انتخاب خدمتگزاران قابل اعتماد، اصرار بر گزارش‌های مالی شفاف و پاسخگویی.

نکته آخر اینکه اصل خوداتکایی در NA تضمینی است برای اینکه بتوانیم پیاممان را آن‌گونه که خود می‌خواهیم منتشر کنیم. خوداتکایی یعنی پاسداری از موهبتی که به ما ارزانی شده است: رهایی از اعتیاد فعال و فرصت یافتن راهی تازه برای زندگی.

«با کمک هم می‌توانیم بهبودی را در دسترس هر معتادی قرار دهیم که خواهان رهایی از کابوس اعتیاد است.»

راه‌هایی برای کمک کردن

• شرکت در جلسه و استقبال از تازه‌وارد
• کمک در مرتب کردن محل جلسه
• صرف وقت و انرژی برای خدمت
• انداختن پول در سبد در هر جلسه
• کمک مالی به تمام سطوح خدماتی
• خدمت کردن

هر ساله کمک‌های مالی قابل توجهی توسط اعضای NA اهدا می‌گردد. وجوه توسط اعضای NA و با این اطمینان که به پاک ماندن سایر معتادان کمک می‌کند اهدا می‌شود. اگرچه این پول از ارزش است، اما اعتماد اهداکننده از آن ارزشمندتر است. هنگام تصمیم‌گیری در مورد پول NA باید تصویر هر عضو و میزان اهدایی او را به خاطر داشته باشیم.

اگر وجوه NA صرف چیزهایی شود که باید شود، آنگاه از اعضای خدمتگزار NA، مسئولیت امور مالی برمی‌آید. ما باید اطمینان حاصل کنیم که همه چیز درست پیش می‌رود. خدماتی مانند: پرداخت هزینه خطوط تلفن محلی، خرید نشریات یا جلسات، اجاره بها، پرداخت هزینه هزار جلسه هفتگی. بسیاری از خدمتگزاران مورد اعتماد، نیروی خود را صرفاً به منظور پیشبرد هدف اصلی در اختیار خدمات NA قرار می‌دهند. این اطمینان حاصل می‌شود که جوامع NA از روش‌های حسابداری مسئولانه استفاده می‌نمایند.

محافظت از وجوه

با پیروی جدی و مستمر از روش‌ها و اصول مسئولانه مالی می‌توان از وقوع سرقت جلوگیری نمود. در واقع اگر روش‌ها و مقررات درست تدوین شده و از آنها پیروی شود، امکان سوء‌استفاده از وجوه به حداقل می‌رسد. ما به اعضایمان کمک می‌کنیم تا مسئولیت‌ها را در ابتدای راه به‌درستی بشناسند.

اگر سرقت‌ها از وجوه انجمن هنگامی رخ می‌دهد که تدابیر پیشگیرانه در جای خود قرار ندارند و یا اگر دارند، به‌درستی اجرا نمی‌شوند. استفاده از این تدابیر می‌تواند از بروز احساسات ناخوشایند پیشگیری کند و باور داریم که این تدابیر نوعی اطمینان برای افرادی است که از آنان درخواست خدمت شده است. این بدان معنا نیست که به فرد بی‌اعتماد هستیم، بلکه به این معناست که به تجربه دریافته‌ایم بهترین راه حل، ایجاد حفاظت‌های فردی و گروهی است. این کار باعث می‌شود زمانی که با به‌کارگیری تدابیر و رویه‌های صحیح از بروز سرقت جلوگیری می‌کنیم، به‌طور مؤثری از ابتدا جلوی مشکلات را بگیریم.

انتخاب خدمتگزاران مورد اعتماد

مفهوم چهارم به ما می‌گوید چگونه خدمتگزاران مورد اعتماد خود را انتخاب کنیم. رهبری مؤثر در NA ارزشی والا دارد و ویژگی‌های رهبری هنگام انتخاب خدمتگزاران مورد اعتماد باید مورد توجه قرار گیرد. حال بیایید ببینیم ویژگی‌های رهبری در مفهوم چهارم به ما می‌گوید دقیقاً به دنبال چه چیز باشیم؟

صداقت، امانت‌داری، بلوغ فکری و ثبات چه در بهبودی و چه از لحاظ وضعیت مالی شخصی، از جمله این موارد است. اگر این موارد را نادیده بگیریم، به‌خصوص در پست‌هایی که مستقیماً با پول سروکار دارند، ممکن است خود را در موقعیت‌های مالی نامناسب قرار دهیم.

نادیده گرفتن این واقعیت که فردی دارای مشکلات مالی است و نباید علاوه بر آن بار اضافی مسئولیت وجوه NA را هم بر عهده گیرد، غیرمسئولانه است. نه تنها پرسش از اعضای داوطلب در مورد صلاحیت و شرایطشان در این حیطه درست است، بلکه نپرسیدن آن غیرمسئولانه می‌باشد.

برای پست‌های خدماتی که با پول سروکار دارد، مدت پاکی قابل قبول و ثبات مالی ضروری است. بسیاری از جوامع NA تهیه پرسش‌نامه‌هایی شامل وضعیت شغلی، تجارب خدماتی، تجربه مدیریت وجوه مالی و ثبات وضعیت مالی را مفید دانسته‌اند. سپس این سؤالات از تمامی داوطلبان بدون استثناء پرسیده می‌شود تا بدین ترتیب افراد دچار این احساس که بر روی شخصیتشان تمرکز شده، نگردند.

مدیریت مسئولانه

«بودجه NA باید تحت مدیریت مسئولانه بوده و برای پیشبرد هدف اصلی‌مان مورد استفاده قرار گیرد.»

مفهوم یازدهم ما بر اهمیت بسیار وجوه NA تأکید دارد. در راستای حفظ اصول روحانی این مفهوم می‌بایست دستورالعمل مدیریت وجوه مالی را تهیه و از آن پیروی کرد. این دستورالعمل می‌بایست هم شامل شیوه‌های مرسوم حسابداری و هم راه‌های کسب اطمینان از پاسخگویی خدمتگزاران مورد اعتماد باشد.

کتابچه خزانه‌داری منبع بسیار خوبی جهت استفاده گروه‌ها و کمیته‌های خدماتی در آموختن روش‌های حسابداری است. کلیه دستورالعمل‌ها می‌بایست شامل پیش‌بینی‌های لازم جهت حفاظت از منابع مالی مانند: گزارش ماهیانه، بازرسی منظم، افتتاح حساب‌های جاری قابل برداشت با دو امضاء و مطابقت گزارش‌های ماهیانه موجود با صورت‌حساب‌های بانک مربوطه باشد.

به قول معروف: «یک معتاد تنها، در کنار پول NA رفیق نابابی است.» بسیار مهم است که تمامی امور توسط شخص دیگری نظارت شود:
دو نفر دریافتی‌ها را شمارش نمایند؛
واریز وجه به بانک توسط دو نفر انجام شود؛
صورت‌حساب‌های بانک توسط دو نفر بررسی شود؛
و برای هر خرجی همواره دو نفر حضور داشته باشند.

گزارش‌های مالی باید در دسترس سایر خدمتگزاران مورد اعتماد نیز قرار گیرد. دارایی‌های دیگر انجمن از جمله نشریات، کالاهای همایش‌ها و لوازم اداری نیز به اندازه پول اهمیت دارد.

وقتی اقدامات حفاظتی شکست می‌خورد

چنانچه این روش‌ها را تهیه و از آنها پیروی نماییم، اختلاس و دزدی از وجوه NA را تقریباً غیرممکن می‌سازیم. اگر با وجود همه این‌ها سرقتی رخ دهد، نخستین سؤال این است:
آیا ما از همه روش‌های حسابرسی و حفاظتی پیروی کرده‌ایم؟

اگر پاسخ منفی باشد، مسئولیت اصلی متوجه ماست و باید روش‌ها را بازبینی کنیم. اما اگر پاسخ مثبت باشد و باز هم سرقت رخ دهد، نباید واکنش‌های احساسی تصمیم‌گیری را هدایت کند؛ نه نادیده گرفتن کامل و نه برخورد افراطی.

برنامه بهبودی فرصتی برای جبران خسارت با رفتار مسئولانه فراهم می‌کند. تشویق فرد خاطی به جبران خسارت ما را به اصول روحانی نزدیک‌تر می‌کند. این به معنای نادیده گرفتن سرقت نیست، بلکه رویکردی مسئولانه و روحانی است.

ابتدا باید اطمینان حاصل شود که واقعاً سرقتی رخ داده است: چه مقدار؟ توسط چه کسی؟ و چه نقصی در روش‌ها وجود داشته است؟

جلسه‌ای با اطلاع فرد خاطی برگزار می‌شود تا فرصت بیان دیدگاه‌ها و احساسات فراهم گردد. پس از تبادل نظر، زمانی برای سکوت و ارتباط با نیروی برتر در نظر گرفته می‌شود و سپس تصمیم‌گیری صورت می‌گیرد.

در صورت پذیرش مسئولیت و توافق بر جبران خسارت، توافق‌نامه‌ای تنظیم می‌شود که می‌تواند شامل پرداخت‌های هفتگی یا ماهانه باشد. توصیه می‌شود توافق‌نامه به‌صورت قانونی و با امضاء شاهدان تنظیم گردد.

اگر فرد همکاری نکند یا ناپدید شود، اقدام قانونی به‌عنوان آخرین راه‌حل مجاز است؛ مشروط بر بررسی دقیق و استفاده از راهنمایی کمیته‌های منطقه و خدمات جهانی.

نتیجه تصمیمات و بهبودی

حتی پس از حل موفقیت‌آمیز موضوع، ممکن است احساسات منفی باقی بماند. با این حال باید به یاد داشته باشیم که هدف اصلی NA رساندن پیام به معتاد در حال عذاب است. ما باید همان عشق و حمایتی را که برای فرد لغزش‌کرده داریم، برای فرد خاطی نیز به‌کار گیریم.

اختلاس وجوه NA بر تلاش گروه‌ها، کمیته‌های خدماتی و خدمات جهانی تأثیر منفی می‌گذارد و می‌تواند باعث نفاق، سرخوردگی و تأثیر منفی بر تازه‌واردان شود. اقدامات حفاظتی توصیه‌شده نه‌تنها از پول، بلکه از ما در برابر بیماری‌مان محافظت می‌کند.

ما عاجزانه از جوامع NA در سراسر جهان درخواست می‌کنیم که راهکارهایی برای مراقبت از وجوه NA تهیه کرده و از آنها پیروی نمایند. این کار آینده ما را ایمن خواهد ساخت.

ترجمه از اطلاعیه شماره ۳۰
Theft of NA Funds – Bulletin 30